Τι είναι η κήλη;

Για τον ασθενή η «κήλη» είναι μία δερματική διόγκωση που μπορεί να προκαλεί πόνο, κάψιμο ή «αίσθημα βάρους» στο σημείο εμφάνισής της κυρίως μετά από σωματική προσπάθεια. Η διόγκωση αυτή είναι πιο έντονη όταν ο ασθενής είναι όρθιος, ενώ όταν ξαπλώσει μπορεί να μικραίνει ή και να εξαφανίζεται. Για τον γιατρό η «κήλη» είναι η πρόπτωση ενός ενδοκοιλιακού οργάνου, συνήθως πρόκειται για τμήμα εντέρου ή του επιπλόου, μέσα από ένα χάσμα του κοιλιακού τοιχώματος.

 Σε ποιους εμφανίζονται οι κήλες;

Κήλη μπορεί να παρουσιάσουν όλοι οι άνθρωποι , σε οποιαδήποτε ηλικία και με οποιαδήποτε φυσική κατάσταση.

Πόσες κήλες υπάρχουν;

Ανάλογα με το «αδύνατο» σημείο στο οποίο εμφανίζεται, η κήλη παίρνει και το όνομά της :

Γιατί δημιουργούνται οι κήλες;

Στο κοιλιακό τοίχωμα υπάρχουν κάποια «αδύναμα» σημεία, όπως : στην βουβωνική περιοχή, στον ομφαλό, πάνω και κάτω από τον ομφαλό ή σε θέσεις όπου έχει προηγηθεί χειρουργική επέμβαση. Υπάρχουν όμως και κάποιοι παράγοντες οι οποίοι είτε επειδή αυξάνουν την πίεση στο κοιλιακό τοίχωμα επιβαρύνουν αυτά τα αδύναμα σημεία (η παχυσαρκία, η βαριά χειρωνακτική εργασία, η χρόνια δυσκοιλιότητα και ο χρόνιος βήχας) είτε επειδή εξασθενούν το κοιλιακό τοίχωμα (οι χειρουργικές τομές, οι διαταραχές στη σύνθεση του κολλαγόνου, η προχωρημένη ηλικία, οι πολλές εγκυμοσύνες, η γενετική προδιάθεση και άλλες καταστάσεις) έχουν ενοχοποιηθεί για τη δημιουργία κηλών.

Πως εξελίσσεται μια κήλη; 

Μία κήλη, από τη στιγμή που προκαλεί συμπτώματα, πρέπει πάντα να διορθώνεται χειρουργικά. Δεν υπάρχει καμία πιθανότητα να θεραπευθεί από μόνη της, ακόμα και αν κάποιες φορές φαίνεται πως υποχωρεί. Aν είναι σε πολύ αρχικό στάδιο, ή αν υπάρχουν άλλα σοβαρά προβλήματα υγείας που προηγούνται τότε απαιτείται παρακολούθηση αλλά σε καμία περίπτωση δεν θα πρέπει να αγνοηθεί. Σε εξαιρετικές περιπτώσεις στις οποίες η διόγκωση της κήλης είναι μόνιμη και συνοδεύεται από πολύ δυνατό πόνο, εμετούς και πυρετό τότε απαιτείται άμεση (εντός ωρών) χειρουργική αντιμετώπιση.

ΟΧΙ στη ΖΩΝΗ ΚΗΛΗΣ

O κηλεπίδεσμος, η ειδική ζώνη που πιέζει την κήλη προς τα μέσα, χρησιμοποιείται από αρκετούς ασθενείς, και λανθασμένα θεωρείται ως ένα μέσο θεραπείας. H χρόνια χρήση του κηλεπιδέσμου, όμως, μπορεί να δυσκολέψει σημαντικά τη χειρουργική αποκατάσταση, αφού η παρατεταμένη χρήση της δημιουργεί συμφύσεις στην περιοχή ενώ δίνει μια «επικίνδυνη» ψευδαίσθηση ασφάλειας στον ασθενή.

Πώς αντιμετωπίζεται μια κήλη;
O μόνος τρόπος αντιμετώπισης της κήλης, εφόσον έχει συμπτώματα, είναι η χειρουργική επέμβαση. Δεν υπάρχει φαρμακευτική ή άλλη θεραπεία. H επέμβαση δεν έχει σκοπό να αφαιρεθεί η κήλη, αλλά να αναταχθεί, να ξαναμπεί δηλαδή στη θέση του το όργανο που προβάλλει. Oι τρεις μέθοδοι που αναφέρονται εδώ είναι οι πλέον διαδεδομένες.

κλασική χειρουργική επέμβαση
Γίνεται μία μικρή τομή στη θέση της διόγκωσης, ανατάσσεται η κήλη και ράβονται οι μυς στο ασθενές σημείο. Η μέθοδος αυτή τείνει να εγκαταλειφθεί τα τελευταία χρόνια, με την ευρεία χρήση των συνθετικών πλεγμάτων. 

τοποθέτηση συνθετικού πλέγματος
Αποτελεί σήμερα την πιο διαδεδομένη μέθοδο.  H τομή στο δέρμα είναι ίδια με την προηγούμενη. Η διαφορά είναι ότι δεν ράβονται οι μυς αλλά στο σημείο από το οποίο προβάλλει η κήλη τοποθετείται ένα ειδικό συνθετικό πλέγμα, που έχει σκοπό την ενίσχυση της «ασθενούς» περιοχής. Το πλέγμα αυτό, εκτός του ότι είναι πολύ ανθεκτικό, θα χρησιμεύσει σαν ιστός πάνω στον οποίο θα χτίσει ο οργανισμός μία εσωτερική ουλή, ισχυροποιώντας σημαντικά το κοιλιακό τοίχωμα.

Λαπαροσκοπική τοποθέτηση πλέγματος

Πρόκειται για εναλλακτικό τρόπο αντιμετώπισης της κήλης. Έχει απόλυτη ένδειξη κυρίως σε περιπτώσεις κοιλιοκήλης ή ομφαλοκήλης αλλά και σε ασθενείς με υποτροπή (επανεμφάνιση της κήλης σε ήδη χειρουργημένο σημείο), όπως και όταν εμφανίζεται ταυτόχρονα κήλη και στη δεξιά και στην αριστερή βουβωνική χώρα.

Μετά το χειρουργείο; 

Ο ασθενής συνήθως νοσηλεύεται μόνο την ημέρα του χειρουργείου και την επομένη επιστρέφει στο σπίτι του όπου για 48 ώρες έχει μια περιορισμένη κινητική δραστηριότητα ενώ ανάλογα με τη φύση της εργασίας του καθορίζεται πότε μπορεί να επιστρέψει σ’ αυτή. Γενικά για 1 μήνα και ανάλογα με τη φυσική κατάσταση του ασθενή θα πρέπει να αποφεύγεται η βαριά χειρωνακτική εργασία.

UA-54622974-1