εχινόκοκκος κύστη ήπατος

εχινόκοκκος κύστη του ήπατος

 

Η εχινόκοκκος κύστη του  ήπατος (όπως και των άλλων οργάνων του σώματος) είναι μία παρασιτική νόσος, που οφείλεται σε ένα σκώληκα, που ονομάζεται 'ταινία η εχινόκοκκος'. Ο σκώληκας, στην ώριμή του μορφή, ζει στο έντερο του σκύλου, με τα κόπρανα του

οποίου αποβάλλονται τα αυτογονιμοποιημένα έμβρυα του παρασίτου. παράσιτοπαράσιτοΟ άνθρωπος, όπως και άλλοι οργανισμοί (αιγοπρόβατα, βοειδή) μολύνονται από το στόμα, τρώγοντας μολυσμένες από τα κόπρανα του σκύλου τροφές (άπλυτα λαχανικά). Σπανιότερα μπορεί ο άνθρωπος να μολυνθεί απευθείας από το σκύλο, φέρνοντας στο στόμα του τα χέρια του, που έχουν μολυνθεί χαϊδεύοντας το σκύλο, ο οποίος με τη σειρά του, μολύνθηκε γλείφοντας τον πρωκτό του.

Εξέλιξη της μόλυνσης

Στο έντερο του ανθρώπου το έμβρυο αναπτύσσεται, περνά το εντερικό τοίχωμα και με την κυκλοφορία του φλεβικού αίματος της πυλαίας, φτάνει στο ήπαρ (συκώτι), που είναι ο πρώτος σταθμός του. Εκεί εγκαθίσταται, μεγαλώνει και δημιουργεί κύστεις, που στην αρχή είναι μικρές και με τα χρόνια μπορεί να γίνουν τεράστιες, να πιέζουν τα γύρω όργανα ή και να σπάσουν, δημιουργώντας επιπλοκές.

Έτσι, ο σκύλος που φιλοξενεί το παράσιτο στην ώριμη μορφή του (σκώληκας) είναι ο κύριος 'ξενιστής', ενώ ο άνθρωπος και τα άλλα ζώα που φιλοξενούν τις κύστεις, είναι οι 'ενδιάμεσοι ξενιστές'. Αν ο σκύλος φάει μολυσμένα σπλάχνα (συκώτι) από αιγοπρόβατα, μολύνεται κι έτσι ο κύκλος συνεχίζεται. Έτσι, ο σκύλος μολύνεται μόνο από μολυσμένα σπλάχνα, ενώ ο άνθρωπος μόνο από το σκύλο.

Η Ελλάδα παλαιότερα ήταν ανάμεσα στις πρώτες χώρες στον κόσμο σε εχινόκοκκο, σήμερα όμως που τα σφαγεία έχουν εκσυγχρονιστεί, οι αδέσποτοι σκύλοι δε μολύνονται και η νόσος έχει μειωθεί πολύ. Είναι αυτονόητο, ότι κανένας κίνδυνος δεν υπάρχει στους σκύλους των οποίων η τροφή είναι ελεγχόμενη.

Κλινική εικόνα

Συνήθως η ανάπτυξη της εχινοκόκκου κύστης στο ήπαρ δεν προκαλεί συμπτώματα και πολλές φορές είναι τυχαία εύρημα σε εξέταση που γίνεται για άλλο λόγο. Σπάνια, όταν η κύστη μεγαλώσει μπορεί να προκαλεί πίεση, βάρος, πόνο ή ακόμα πιο σπάνια όταν σπάσει προκαλεί πολύ σοβαρές επιπλοκές. (αποφρακτικός ίκτερος, περιτονίτιδα, αλλεργικό σοκ).

Διάγνωση

Η διάγνωση τις περισσότερες φορές είναι τυχαία κατά την διενέργεια υπερηχογραφήματος της κοιλιάς ενώ οι εξετάσεις αίματος δεν είναι ειδικές.

Θεραπεία

Όταν γίνει η διάγνωση, η θεραπεία είναι μόνο χειρουργική, εκτός από πολύ μικρές κύστεις (κάτω από 5 εκατοστά), που έχουν ασβεστοποιηθεί και νεκρωθεί πλήρως.

Έχουν δοκιμαστεί πολλές χειρουργικές τεχνικές, από τις πιο απλές (παροχέτευση της κύστης), έως τις πιο μεγάλες (ηπατεκτομή-αφαίρεση τμήματος ήπατος, που περιέχει την κύστη).

Στις περισσότερες περιπτώσεις προτιμάται η απλή παροχέτευση της κύστης (με προσοχή για να μη μολυνθούν τα γύρω σπλάχνα) ή αφαίρεση της εσωτερικής μεμβράνης της (βλαστική μεμβράνη) και η τοποθέτηση ενός σωλήνα μέσα στη κύστη, ώστε να αδειάζει ο κενός χώρος, για μερικές ημέρες ή εβδομάδες, μέχρι να κλείσει τελείως. Στους περισσότερους ασθενείς η επέμβαση μπορεί να πραγματοποιηθεί με ασφάλεια λαπαροσκοπικά.

Μετεγχειρητικά επιβάλλεται η χορήγηση φαρμάκων για να εμποδίσει την υποτροπή, αλλά και σαν κύρια θεραπεία για ασθενείς με διάχυτη νόσο, ή υποτροπή, ή για αυτούς που δεν μπορούν να υποβληθούν σε εγχείρηση.

UA-54622974-1